Χριστουγεννα στο Λονδινο. Μονη μου. Why is this a big deal? Νιωθω οτι καποιος με λυπαται. Εγω παντως δεν με λυπαμαι. Νιωθω ανακουφιση και χαρα. Η συγκατοικοσ/σπιτονυκοκοιρα μου εφυγε σημερα και εχω ολο το σπιτι δικο μου. Εχω ξεκοψει απο ατομα που δεν ηταν αυθεντικα ως προσ την φιλία τους, Εχω αρκετα αλλα ατομα που εμπιστευομαι. Γνωριμιες ερχονται και φευγουν ετσι ειναι η ζωή. Ποιοσ προσπαθω να πεισω? Γιατι ξαφνικα οι γιορτες ειναι κατι που πρεπει να σκεφτομαι? Παλια δεν τισ γιορταζαμε για λογους αρχων. Απομυθοποιηθηκε η κατασταηση στο μυαλο μου. Υστερα τοσα χρονια δουλευοντασ στη εστιαση, εμαθα οτι τα Χριστουγεννα ειναι για τους αλλους. Οχι για μενα. Και ποτε δεν με πειραξε. Περσι περασα τις γιορτες με την οικογενεια και ηταν μιξ. Ποιος ειναι αυτος που με λυπαται?  Cause it's certainly not me. Με ενοχλει πολυ αυτη η σκεψη οτι καποιος νιωθει οτι εχει κατι που εγω δεν εχω. Επισης με ενοχλει η σκεψη οτι εγω εχω κατι που δεν εχει καποιος αλλος. Τυψεις και ενοχες. Αλλα οταν με λυπαται καποιος νιωθω θυμο. Το εχω παρει απο τη μητερα μου αυτο? 

Ο σκοπος που καταγραφω αυτες τις σκεψεις δεν ειναι για μανιφεστινγκ. Είναι για την σωστη αναδιοργανψση και επεξεργασια των σκεψεων που περνανε απο το μυαλο μου. Δεν ειναι ολες οι σκεψεις δικες μου. Θα ελεγε κανεις οτι δεν ειμαστε οι σκεωεις μας. Είμαστε ο παρατηρητης των σκεψεων. Οποτε γραφωντας τις σκεωεις, τις παρατηρωω για να τις καταλαβω. Να δω απο που πηγαζουν και απο τι προκαλουνται. Καποιες ειναι περιβαλοντικες καποιες πηγαζουν απο το συνδυασμο του υποσηνειδητου μου με το περιβαλλον μου. Καποιες σκεψεις μου τις στελνουν αλλοι. Δενμ απορροφω, απλα παρατηρω.